Van 2 op 3 oktober draaide alles rond het staatsbezoek van de Italiaanse president, maar het was prinses Charlene die met haar verschijningen opvallend veel aandacht naar zich toetrok. Tijdens de verschillende officiële momenten in Monaco liet zij twee totaal verschillende looks zien: overdag koos ze voor een strak wit broekpak, terwijl ze tijdens het staatsbanket uitpakte met een opvallende jurk van Elie Saab.
De plechtige start vond plaats op de binnenplaats van het Monegaskische Paleis. Prins Albert, prinses Charlene en de koninklijke tweeling Jacques en Grabriella stonden klaar bij de rode loper om de Italiaanse president en zijn dochter te verwelkomen. De begroeting verliep hartelijk, waarna de erewacht werd geïnspecteerd. Pas nadat het ceremoniële vertoon was afgerond, volgde er een audiëntie. Alles speelde zich af volgens het vaste protocol, maar Charlene wist binnen dat officiële decor toch haar eigen stijl duidelijk te laten spreken.
Voor het programma overdag had de prinses gekozen voor een wit broekpak. Op het eerste gezicht leek het een elegante, moderne outfit, maar vooral de details maakten duidelijk dat er meer achter het ontwerp zat. Wie goed naar de knopen kijkt, ziet de prominente stiksels die kenmerkend zijn voor het atelier van modehuis Dior. Ook de belijning van het jasje verraadt een bijzonder ontwerp. Charlene droeg namelijk een zogenoemd bar-jasje, een van de meest herkenbare silhouetten uit de geschiedenis van het modehuis.
Voor de oorsprong van dat kledingstuk moeten we terug naar 1947. De Tweede Wereldoorlog was nog maar net voorbij en Europa probeerde zich langzaam te herstellen. Ook de modewereld stond onder druk. Door het gebrek aan stof en de omstandigheden van die tijd waren rechte, bijna militaristische ontwerpen populair geworden. Christian Dior gooide die sobere lijn vervolgens volledig om met zijn New Look. Hij introduceerde rokken die zo wijd waren als een hoepel en jasjes met een uitgesproken zandlopermodel.
Die nieuwe vorm van vrouwelijkheid ademde luxe, elegantie en een verlangen naar welvaart. Tegelijkertijd zorgde de stijl voor protest. Vrouwen die in een verkwistend wijde rok van Dior over straat gingen, werden meermaals nageroepen en zelfs bekogeld. Toch bleek het bar-jasje de turbulente beginperiode moeiteloos te overleven. Het groeide uit tot een blijvend mode-icoon dat nog altijd direct herkenbaar is.
De typische kenmerken zijn zachte schouders, een open kraag, een smalle taille en extra volume rond de heupen. Dat volume wordt vaak gecreëerd met twee grote zakken, al is dat geen vaste voorwaarde. In het witte pak van Charlene kwamen vooral de elegante taille en de duidelijke, sculpturale belijning sterk naar voren. Daardoor kreeg haar outfit tegelijk een klassieke en hedendaagse uitstraling.
Ook voor het staatsbanket koos Charlene voor een ontwerp met een uitgesproken achtergrond. Ze verscheen in een asymmetrische jurk van de Libanese ontwerper Elie Saab. De jurk had een huidkleurige basis waarop kant en borduurwerk waren aangebracht. Naar het rokgedeelte toe liepen die elementen geleidelijk over in een degradé-effect, waardoor het ontwerp een zachte maar rijke beweging kreeg.
De kralen en pailletten waren in blokvorm verwerkt en volgden de asymmetrische halslijn. Dat detail gaf de jurk een extra grafische uitstraling, terwijl de huidkleurige ondergrond de versieringen alle ruimte gaf om op te vallen. Zo vormden de twee outfits van Charlene samen een opvallend contrast: overdag het krachtige, witte Dior-silhouet en later de verfijnde, rijk gedecoreerde avondjurk van Elie Saab. Het staatsbezoek leverde daarmee niet alleen officiële momenten op, maar ook een kleine modegeschiedenis in beeld.
